W wyroku z dnia 3 października 2008 r. (II UK 74/08) Sąd Najwyższy stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa do świadczenia powinien określać rodzaj świadczenia lub wskazywać fundusz ubezpieczenia (emerytalnego, rentowego, wypadkowego, chorobowego), z którego będzie wypłacane (art. 116 w związku z art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227).

Wyrok ma szczególne znaczenie dla świadczeniobiorców z uwagi na to, że zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej, wypłata świadczeń następuje poczynając od dnia powstania do nich prawa, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, a gdy na zasadzie art. 114 ust. 1 tej ustawy ponownie ustalono prawo do świadczeń lub zmieniono ich wysokość na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, z tego powodu, że po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń przedłożono nowe dowody lub ujawniono okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość, to - jak stanowi art. 133 ust. 1 - przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano decyzję z urzędu lub za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc ponowienia wniosku, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego.