Nie masz jeszcze konta?

PCKP

WYSZUKIWARKA
Data szkolenia:
Województwo:
Tematyka:
WSZYSTKIE SZKOLENIA
Jeśli chcą Państwo otrzymywać na bieżąco informacje o aktualnych szkoleniach, nowościach i promocjach, prosimy o podanie adresu e-mail

Wiadomości
Zasady obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop
13 maja 2019
Prawo do urlopu wypoczynkowego jest prawem niezbywalnym każdego pracownika. Co do zasady urlop jest udzielany w naturze. W trakcie trwania stosunku pracy urlop powinien być wykorzystany w roku kalendarzowym, w którym pracownik nabył do niego prawo. Jedyny przypadek, w którym pracownik może otrzymać świadczenie pieniężne za niewykorzystany urlop, ma miejsce wtedy, gdy dochodzi do rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, a pracownik nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w przysługującym mu wymiarze. Jakie są zasady ustalenia wysokości i wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop?

Dla prawidłowego ustalenia wysokości ekwiwalentu przysługującego pracownikowi za niewykorzystany urlop konieczne jest posłużenie się współczynnikiem „urlopowym” ustalanym na każdy rok kalendarzowy oddzielnie. Wyraża on przeciętną miesięczną liczbę dni przypadających do przepracowania w danym roku. Wysokość wskaźnika ustala się odejmując od liczby dni w danym roku kalendarzowym łączną liczbę występujących w tym roku niedziel, świąt i innych dni wolnych od pracy, a wynik dzieli przez dwanaście. W 2019 roku wynosi on 20,92. Współczynnik ten obniża się proporcjonalnie, jeśli pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W każdym przypadku stosuje się współczynnik obowiązujący w roku wypłacenia ekwiwalentu, niezależnie od tego, czy dotyczyć on ma urlopu z danego roku, czy przeniesionego z roku poprzedniego. Decydujące znaczenie ma w takim przypadku moment nabycia przez pracownika prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a więc dzień rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy.

W pierwszej kolejności należy ustalić podstawę wymiaru ekwiwalentu. Trzeba zatem uwzględnić przeciętne wynagrodzenie pracownika, w skład którego wchodzić będą wynagrodzenie zasadnicze (o stałej wysokości) oraz składniki przysługujące zarówno za okresy nie dłuższe jak i dłuższe niż miesiąc. W przypadku wynagrodzenia o stałej wysokości pod uwagę bierze się jego wysokość z miesiąca nabycia prawa do ekwiwalentu. Zmienne składniki wynagrodzenia (premie, prowizje) przysługujące za okresy nieprzekraczające miesiąca, uwzględnia się w wysokości równej średniej arytmetycznej dodatków wypłacanych pracownikowi w okresie 3 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym pracownik nabył prawo do ekwiwalentu. Zaś wypłaty za okresy dłuższe niż miesiąc uwzględniane są z 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu – również w wysokości odpowiadającej ich średniej arytmetycznej.

Otrzymaną podstawę dzieli się przez współczynnik urlopowy i w ten sposób uzyskuje wysokość ekwiwalentu za jeden dzień. Kolejnym etapem jest ustalenie ekwiwalentu przysługującego za godzinę urlopu. W tym celu ekwiwalent za jeden dzień urlopu dzieli się przez obowiązującą pracownika dobową normę czasu pracy. Otrzymaną wartość mnoży się przez liczbę godzin niewykorzystanego przez pracownika urlopu.

Warto zwrócić uwagę, że nie ma konieczności wypłaty ekwiwalentu, jeżeli pracodawca i pracownik zgodnie postanowią, iż urlop zostanie przez pracownika wykorzystany w trakcie zatrudnienia na podstawie kolejnej umowy o pracę zawartej bezpośrednio po rozwiązaniu lub wygaśnięciu dotychczasowego stosunku pracy.

Zobacz także:
pobierz z Google Play
Jeśli powyższy artykuł okazał się interesujący i chcieliby Państwo na bieżąco otrzymywać najnowsze aktualności branżowe na swój telefon komórkowy, wystarczy pobrać i zainstalować naszą APLIKACJĘ MOBILNĄ.

All rights reserved PCKP   Data aktualizacji: 2019-07-19